سوء ( بضم سين ) را ذيل آيهء 49 بقره مصدر دانسته‌اند . و مصدر آن متعدى مىباشد . ولى « ساء يسوء سواء » لازم است . راغب گويد : سوء بضم سين هر چيز اندوه آور است . . . در اقرب گويد « سائه . . . سوءا » به او كار ناپسند كرد يا او را محزون نمود . سوء ( بفتح س ) در قرآن كريم 9 بار و بضم آن پنجاه بار آمده است . به نظر نگارنده در 9 آيه كه سوء بفتح سين آمده همه مصدر بمعنى فاعل است مثل * ( « عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ » ) * توبه : 98 . يعنى بر آنهاست بلاى حزن آور يا حادثه مكروه آور و مثل * ( « إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ » ) * انبياء : 74 . حقّا كه آنها مردمان بد كار ، فاسق بودند . در آيهء اول سوء را بضمّ نيز خوانده‌اند . در جاهائى كه سوء بضمّ آمده اسم است و در معنى خود به كار رفته مثل * ( « يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ » ) * بقره : 49 . وارد ميكردند بر شما عذاب بد را . گويا از اضافهء سوء به عذاب با آنكه عذاب همه اش به دو ناگوار است ، شدّت آن مراد است مثل عذاب اليم ، عذاب شديد . * ( « فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ الله وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ » ) * آل عمران : 174 . با نعمت و فضل خدا برگشتند و حادثهء بدى به آنها نرسيد . سوأى مؤنّث اسوء است مانند حسنى مؤنث احسن و يا مصدر است مثل بشرى ( اقرب ) * ( « ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِينَ أَساؤُا السُّواى أَنْ كَذَّبُوا بِآياتِ الله » ) * روم : 10 . عاقبة خبر كان و سوأى اسم آن است مثل * ( « وَكانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ » ) * و جملهء * ( « أَنْ كَذَّبُوا » ) * در مقام تعليل است يعنى : سپس نتيجهء بدتر و حالت رسوخ كفر ، عاقبت بدكاران شد زيرا كه آيات خدا را تكذيب كردند . اين كلمه فقط يك بار در قرآن آمده است . بعضى « سوآى » را مفعول « أساؤا » گرفته و « ان كذّبوا » را خبر كان دانسته‌اند يعنى : عاقبت بدكاران بتكذيب و كفر منجر شد در